In Transit To UK

Nandito ako sa Dubai airport. Naghihintay ng flight papuntang United Kingdom. Dito kasi ang transit path kapag pupunta ka ng London at Emirates ang gamit mong plane. Five hours ang hinihintay ko bago ma-open ang gate. Tsk tsk tsk. Ok na din naman. Nagchat kami konti ni misis kanina. Di daw makatulog ang panganay ko at umiiyak. Ito ang mahirap sa trabaho ko. Hindi ko nakikita ang paglaki ng mga anak ko. Mahirap naman kung sa Pinas lang ako aasa. Hindi sila makakapag-aral sa gusto nilang school. Kailangan kong magtiis. Isang buwan lang ang inilagi ko sa Pinas (from Vietnam) at halos araw-araw kami lumalabas na mag-anak pero hindi pa rin ito sapat.

Sana lang ay makapag-ipon ako ng maayos para mag-negosyo na lang. Hindi ko nakikita ang paglaki nila. Hindi ko sila maipagtanggol kapag may nang-aapi. Hanggang kailan kaya ang ganito?

Gone Too Soon -

Masyadong mabilis ang mga pangyayari. I was advised only last Thursday, July 9 (which was my OFF day because I have worked for 4 days night shift). Natutulog pa ako nang biglang may tumawag sa phone ko. Two hours pa lang yata ang naitutulog ko nun. Yun nga, inabisuhan ako na magbalut-balot na dahil aalis na ako by Saturday (July 11). Pagkatapos ay sinabihan ako na mag-online dahil may kailangang i-send na document sa hub namin. Tangina naman! Ni hindi ko na halos maisip kung ano ang mga ieempake ko sa sobrang bilis ng mga pangyayari. Plus yung turn-over pa na nangyari sa planta. Tsk tsk tsk. Walang kakupas-kupas talaga. Di na rin ako nakapag-online sa airport. Gusto ko sana i-update itong blog ko dun pero wala na rin masyadong time. Puyat pa dahil may emergency party na nangyari nung Friday night. Ganito ang trabaho namin. Pag gusto ka ilipat, kahit ano pa ang ginagawa mo. Wala na din ang mga balak kong bilhin sa pag-uwi ko. Dapat kasi, last week of August pa ako uuwi para sa Preliminary acceptance, pero nangyari na ang nangyari. Gosh!

Time Flies -

Parang kailan lang, ang mga pangarap ko'y kay hirap abutin. Teka, kanta yata yun ah? I mean, parang kailan lang, na kadarating ko lang ng Vietnam. February 5 noong ako ay unang dumating dito. Ngayon ay July na. Eksaktong pang-limang buwan ko bukas, July 5. Napakabilis ng araw. Ganito yata talaga pag tumatanda ang tao. Noon kasing bata ako, parang napakatagal mag-aral. Biruin mo nga namang 15 years lahat ng bubunuin mo hanggang college. Pwera pa kapag may mga vocational ka pang kukunin. Katulad ko na kumuha ng practical electricity before kumuha ng engineering. Na-late kasi ako ng enroll dati kaya tuloy nag-decide na ako na kumuha ng vocational para lang hindi ako nabakante sa bahay. Sa totoo lang, vocational lang ang gusto ng tatay ko dahil natatagalan sa mga 5-year course. Mabuti na lang at nagpumilit akong mag-aral. Teka uli, lumalayo ang kuwento ko.

Dapat ay last week of May, nasa Pinas na ako at a week after that, punta na ako ng UK. Nag-abiso ang UK project na kukunin na nila ako para support doon. Ok lang sa loob-loob ko. Panibagong environment, panibagong pakikibaka. Pero pumalag ang Vietnam project. Kailangan pa raw nila ako dito. Napag-alaman ko na lang na di na nga ako kukunin. Nag-expire ang UK VISA ko last June. May natanggap na naman akong e-mail na kinukuha lahat ng requirements ko para sa panibagong work permit for UK project. Ibinigay ko naman lahat. Pero di na ako umaasa na pupunta ako sa UK project dahil ilang beses na ring nangyari ang ganito. Kukunin ang mga documents sa yo. Pag nakuha na lahat, naayos na ang VISA at kung anu-ano pa, sa ibang lupalop ka naman ibabato. Ganito ang kumpanya ko. Unpredictable. Puro tingin yata sa alapaap kapag nagdesisyon. Pero ok pa rin dahil trabaho pa rin naman ito. Ang plano dito, hanggang August na lang at PAC (Preliminary Acceptance Certificate) na. Pagkatapos, turn-over na. Isang buwan na lang at August na. Mabilis naman ang araw. Di ko nga namamalayan ang isang linggong lumilipas eh. Lalo na at panay pang-gabi ako. Uuwi na din ako sa Pilipinas kong minamahal.

Snake Inside the Plane!! Err, I mean... the Plant..

Katulad kahapon, tambay kami sa control room. Nagpapatakbo ng steam turbine. Katulong ng mga process guys sa loob at labas ng control room. Pag may gagawin sa labas, tatawag sa radio at tatanungin kung ano ang condition ng ganito at ganoong equipment. Ganito ang trabaho namin. Support kami palagi. Malapit na kaming umuwi nang tumawag uli sa radio ang isang kasamahan naming nasa baba lang ng condensate pumps. Di daw nila magalaw ang isang control valve dahil may ahas. Ahas?! Sa loob ng planta? Tanong ng kasama ko. Ayaw din nilang lapitan para patayin dahil nga baka manuklaw. Bumalik sa control room ang mga nasa field at nagtanong kung ano ang gagawin sa ahas. Wala sila maisip. Sabi ko, puntahan ko para malaman kung ano ang gagawin. Do you plan to catch it?, tanong ng kasama ko. Yeah, I want to eat it, biro ko na lang.

Pagdating namin doon, madilim ang paligid. Kinailangan pang gumamit ng torch para masinagan ang kinaroroonan ng ahas. Nasa gilid lang at natutulog. Kumuha ako ng mahabang stick at sinubukan kong angatin ito. Nagising ang ahas at laking gulat namin. Isa pala itong black cobra. Biglang lumapad ang leeg, tumayo at handing manuklaw. May paikot na puting guhit din sa kanyang likod. Nang akma ko uling aangatin gamit ang stick, bigla itong naglabas ng venom. Ganito kasi ang ginagawa ng cobra kapag di nya maabot ang target nya. Bigla dudura ng venom. Kapag tinamaan ka sa mata o sa may sugat na parte ng katawan mo, malas mo. Ang ginawa ko na lang, inipit ko ng stick ang ulo. Nang makita kong medyo di na gumagalaw, hinawakan ko na ang leeg. Sa ganito kasing paraan, din a makakapangagat ang ahas.

Pagdating sa labas, itinapon ko ito sa malapit sa construction site. Ayoko din namang patayin dahil mawawalan ng balance ang ecosystem (hehehe). Noon kasing bata pa ako, sa bukid kami nakatira. Dahil sa bukid, maraming mga hayup na ligaw. Katulad na nga ng mga ahas. Sa kuya ko ako natuto ng paghuli. Dinadakma lang niya dati ang mga sawa na nakikita namin sa daan. Basta alam mo kung papaano ang gagawin at malakas ang loob mo, ok lang. Pero pag natuklaw ka, bye-bye...

Déjà Vu -

Kagabi, overtime kami sa control room. Dalawa lang kami ng process guy buong magdamag. Dahil sa stable naman ang mga turbines, wala kami masyado ginagawa kung hindi mag-monitor ng mga readings. Dala ko din ang laptop ko at paminsan-minsan ay nanonood ng movie. May mga pagkakataon na may pinababago ang kasamahan ko sa logic kaya kailangan kong magbukas ng mga application (ako lang kasi ang pwedeng magbukas dahil internal programming ito ng controller). Isa sa mga pagkakataong yun, ano ba’t parang narinig ko na o nangyari na ito. Lahat halos ng sasabihin pa lang nya ay alam ko na ang susunod. Nasabi ko sa sarili ko, “DeJaVu”. Minsan ay kikilabutan ka din. Di ko alam kung sa panaginip nangyari yung una o talagang nangyari na at pangalawang pagkakataon ito? Matagal na rin yung huling nangyari sa akin. Nagsimula kong maranasan ang ganito noong college pa lang ako. Madalas noong una na palaging nangyari na ang mga bagay-bagay na naulit lang. Medyo matagal ngayon. Mahirap maipaliwanag pero totoo. Madalas din na kapag nagpupunta sa isang lugar na noon ko lang napuntahan, parang nakarating na ako doon dati.

Ano ba ang Déjà Vu? From Dr. Jeff Palmer's book:

The term déjà vu comes from the French and means, literally, "already seen." Those who have experienced the feeling describe it as an overwhelming sense of familiarity with something that shouldn't be familiar at all.

Déjà vu is a phenomenon that by its nature as an instantaneous event cannot be scientifically proven to exist. And yet it does. The occurrence of déjà vu is actually quite common, 70% of us experience it at least once in our lifetimes. There are many theories regarding the nature of déjà vu experiences. In recent years déjà vu has been the subject of serious psychological and neurological research. The most likely explanation, according to scientists in these disciplines, is that déjà vu is an anomaly of memory.

Yun na yun. Kayo? Naranasan nyo na ba ito??

Si Dr.Jeff R. Palmer Ph.D. ay author ng librong "Judo for the Soul - The Art of Psychic Self Defence", at marami pang ibang mga articles and papers na nauugnay sa metaphysics and the study of paranormal phenomena. Check out his books at http://the-psychic-detective.com

Missing being a Tech Support -

Noong bago pa lang ako dito, tahimik lang ako na nagmamasid. Minsan ay pinagagalitan pag may mali sa ginawa sa software na ginagamit namin. Tahimik ang mga kasamahan ko. Parang walang buhay. Minsan, may nambabraso ding mga kasamahan na akala nila ay sila ang pinakamagaling dahil sa tagal na nila sa kumpanya. Pinababayaan ko lang sila. Target siguro nya ang maging boss sa loob-loob ko na lang. Ngayon, medyo nakakabisado ko na ang takbo ng trabaho ko. Di na kailangan ang supervision. Madalas na magpatulong ang mga process guys kung tama ba ang logic ng isang loop. Maingay na din ako sa control room. Napapatawa ko na ang mga kasama ko. Kapag nagtatawag sa radio, madalas tuloy na nagagamit ko pa rin nakaugalian ko sa dati kong kumpanya. “Tech Support Stan!”. Ito palagi ang bungad ko pag may tumatawag sa radio o sa phone. Para kasing Call Center ang dati naming trabaho sa Pinas. Maraming tumatawag na client para magpatulong kapag may problema sila sa produktong binili sa amin.

Maganda rin kasi ang dating trabaho ko. Medyo minsan nga lang ay humiliating, lalo na pag foreigner ang kausap mo. Pero dahil na rin sa nagtagal ako dati sa kumpanya, ako na ang namboboljak sa customer. Siyempre, di pwede ito sa management, lalo na at recorded ang conversation. Pero ayoko naman na palagi na lang pakumbaba kahit mali na ang mga koplong. Minsan kasi, kailangan ding mambraso ka para di ka kawawain.

Marami din ang nagtatanong kung bakit iba akong magsalita kesa sa mga ibang pinoy na nakakausap nila noon. Kahit noong nasa India ako ay ganito din ang kanilang tanong. Hindi daw pinoy ang aking accent at may pagka-American (hehe). Sa akin kasi, kung ano ang naririnig ko, yun ang pronunciation na inilalabas ko at hindi parang tagalog na nagi-english. Marami kasing pinoy na ganito kung magsalita (at marami din ang talagang American din kung magsalita kahit sa Pinas sila lumaki). Nasa tao kasi kung papaano niya sinasabi ang napapangkinggan niya. Kung bakit kasi ibang magsalita ang ibang tao sa kanilang naririnig. Naririnig mo ito pero iba kung ito ay bigkasin mo. Well, kung matututo lang ang karamihan sa atin na bigkasin ang tama, mas hahanga sa atin ang mga foreigners. Hindi lang sa dahil marunong mag-english ang karamihan, kundi pati pronunciation/accent ay tama din. Di ako masyado magaling sa english, pero at least, itinatama ko ang sarili ko sa tamang pagbigkas. Ito na kasi ang nakasanayan ko simula nang matuto akong magbasa ng english at makarinig ng foreign films. Mas nahasa pa ito dahil may training ang dati kong company sa tamang pagbigkas. Kailangan kasi namin ito sa trabaho.

Jim Boy -

After a long period of laziness and absence, I finally found myself inside the gym (they have it in the apartment where I live) again. From stationary jogging, to lifting dumb bells, to abs crunch. Whew! I could feel the pain in my muscles again. It was 2004 when I had my last visit. Masarap ang pakiramdam. Nararamdaman ko kasi na dahil sa aking edad, medyo bumabagal na ang aking reflexes. Pero di pa rin naman nawawala ang aking nakaugailan na mabilis maglakad.

Since our job's schedule is unpredictable, madalas na mawalan ako ng ganang pumasok muli sa gym. Minsan kasi ay papasok ka sa umaga until 9pm or 10pm. Minsan naman ay sa gabi na lalong magpapahirap sa iyong paggising. How would you have time to go? Pero kahit papaano, nagkakaron na uli ako ng interes. Dapat lang na ma-maintain ito para maganda ang kalalabasan. Habang tumatanda kasi ang tao, mas lalong mahirap ma-burn ang fats sa katawan.

Nararamdaman ko nga na lumalaki na ang belly ko. Kaya ito ngayon ang pinagtutuunan ko ng pansin. Mabuti nga at hindi ako tabain. Minimized pa din naman ang intake ng carbohydrates. Marami akong kasamahan dito pero dalawa lang kami na pumapasok sa gym. Sa katunayan, nahawa lang ako sa kasama kong Indian. Maganda ang kanyang pangangatawan kaya nainggit ako. Gusto kong mapanatili ito hanggang sa pag-uwi ko para.... hehehe. Ang problema lang nito, sana ay meron ding gym sa ibang site na mapupuntahan ko. Isa pang gusto kong matanggal ay ang yosi. Napakahirap kasing mag-isip na wala nito. Dapat ay merong magandang alternative para tuluyan ko nang hindi hanapin. Sex? Pwede...

Can't View my Blog -

Dont' know what happened but I can't view my blog with the current post. I can post a neww one though. I need to check this when I have time.

First Synchro on ST -

The long wait is over. We had it synchronized last night at 5 MW (base load at 150MW). The steam turbine got its first synchronization with the grid for the first time. This project is using 3 EK-13E2 turbines. Two of them for the gas (open cycle) and one for the steam (combined cycle). The gas turbines have been commissioned and running for a year now. I've been here for two months and working on the boiler section of the steam turbine. It has been fun for me. My first project was a mess. This one is quite good. At least I am involved in one of the areas.

We had a celebration at 5am with champagne, bread and fruits plus cigar (not a first fire though). It was really fun.

Bisyo Ng Bisyo, Walang Opisyo -

May bagong dating akong kasamahan sa trabaho galing ng Malaysia. Magaling makipag-usap sa mga tao. Halos lahat ay kinakausap nya. Ok na sana ito. Kaso, mahilig manghingi ng yosi. Minsan na nakasabay nya ako sa pagyoyosi, kinausap ako kesyo kumusta ang site, saan daw ba ako galing na site dati blah-blah. Maya-maya lang, nanghingi ng yosi. Napansin ko na ganito palagi ang istilo nya kahit sa iba ko pang kasamahan. Minsan na nanghingi uli ng yosi, gusto ko na sana barahin. Tangina ka! Pareho lang tayo sumusuweldo, ayaw mong bumili? Gago ka pala eh! Kaso, nagtimpi na lang ako. Kapag feeling kong manghihingi uli siya, umaalis na agad ako. Bahala na ibang tao dun na magbigay sa kupal na ito. Magbibisyo tapos ayaw bumili.

Nahuli kasi ng tatay ko ang kuya ko noong nag-aaral pa kami. Ayaw na ayaw ng tatay namin na nagbibisyo habang nag-aaral dahil nga ang katuwiran nya, pera nya ang ipinambibili namin. 'Bisyo ng bisyo, walang opisyo! Huwag magbibisyo kundi rin lang kayo nakatapos at may suweldo na'. Kaya ngayon, galit ako sa nagbibisyo na sumusuweldo naman pero ayaw bumili. Baka nga mas malaki pa ang sahod sa akin ng hayup na yun eh.