Missing being a Tech Support -

Noong bago pa lang ako dito, tahimik lang ako na nagmamasid. Minsan ay pinagagalitan pag may mali sa ginawa sa software na ginagamit namin. Tahimik ang mga kasamahan ko. Parang walang buhay. Minsan, may nambabraso ding mga kasamahan na akala nila ay sila ang pinakamagaling dahil sa tagal na nila sa kumpanya. Pinababayaan ko lang sila. Target siguro nya ang maging boss sa loob-loob ko na lang. Ngayon, medyo nakakabisado ko na ang takbo ng trabaho ko. Di na kailangan ang supervision. Madalas na magpatulong ang mga process guys kung tama ba ang logic ng isang loop. Maingay na din ako sa control room. Napapatawa ko na ang mga kasama ko. Kapag nagtatawag sa radio, madalas tuloy na nagagamit ko pa rin nakaugalian ko sa dati kong kumpanya. “Tech Support Stan!”. Ito palagi ang bungad ko pag may tumatawag sa radio o sa phone. Para kasing Call Center ang dati naming trabaho sa Pinas. Maraming tumatawag na client para magpatulong kapag may problema sila sa produktong binili sa amin.

Maganda rin kasi ang dating trabaho ko. Medyo minsan nga lang ay humiliating, lalo na pag foreigner ang kausap mo. Pero dahil na rin sa nagtagal ako dati sa kumpanya, ako na ang namboboljak sa customer. Siyempre, di pwede ito sa management, lalo na at recorded ang conversation. Pero ayoko naman na palagi na lang pakumbaba kahit mali na ang mga koplong. Minsan kasi, kailangan ding mambraso ka para di ka kawawain.

Marami din ang nagtatanong kung bakit iba akong magsalita kesa sa mga ibang pinoy na nakakausap nila noon. Kahit noong nasa India ako ay ganito din ang kanilang tanong. Hindi daw pinoy ang aking accent at may pagka-American (hehe). Sa akin kasi, kung ano ang naririnig ko, yun ang pronunciation na inilalabas ko at hindi parang tagalog na nagi-english. Marami kasing pinoy na ganito kung magsalita (at marami din ang talagang American din kung magsalita kahit sa Pinas sila lumaki). Nasa tao kasi kung papaano niya sinasabi ang napapangkinggan niya. Kung bakit kasi ibang magsalita ang ibang tao sa kanilang naririnig. Naririnig mo ito pero iba kung ito ay bigkasin mo. Well, kung matututo lang ang karamihan sa atin na bigkasin ang tama, mas hahanga sa atin ang mga foreigners. Hindi lang sa dahil marunong mag-english ang karamihan, kundi pati pronunciation/accent ay tama din. Di ako masyado magaling sa english, pero at least, itinatama ko ang sarili ko sa tamang pagbigkas. Ito na kasi ang nakasanayan ko simula nang matuto akong magbasa ng english at makarinig ng foreign films. Mas nahasa pa ito dahil may training ang dati kong company sa tamang pagbigkas. Kailangan kasi namin ito sa trabaho.

Jim Boy -

After a long period of laziness and absence, I finally found myself inside the gym (they have it in the apartment where I live) again. From stationary jogging, to lifting dumb bells, to abs crunch. Whew! I could feel the pain in my muscles again. It was 2004 when I had my last visit. Masarap ang pakiramdam. Nararamdaman ko kasi na dahil sa aking edad, medyo bumabagal na ang aking reflexes. Pero di pa rin naman nawawala ang aking nakaugailan na mabilis maglakad.

Since our job's schedule is unpredictable, madalas na mawalan ako ng ganang pumasok muli sa gym. Minsan kasi ay papasok ka sa umaga until 9pm or 10pm. Minsan naman ay sa gabi na lalong magpapahirap sa iyong paggising. How would you have time to go? Pero kahit papaano, nagkakaron na uli ako ng interes. Dapat lang na ma-maintain ito para maganda ang kalalabasan. Habang tumatanda kasi ang tao, mas lalong mahirap ma-burn ang fats sa katawan.

Nararamdaman ko nga na lumalaki na ang belly ko. Kaya ito ngayon ang pinagtutuunan ko ng pansin. Mabuti nga at hindi ako tabain. Minimized pa din naman ang intake ng carbohydrates. Marami akong kasamahan dito pero dalawa lang kami na pumapasok sa gym. Sa katunayan, nahawa lang ako sa kasama kong Indian. Maganda ang kanyang pangangatawan kaya nainggit ako. Gusto kong mapanatili ito hanggang sa pag-uwi ko para.... hehehe. Ang problema lang nito, sana ay meron ding gym sa ibang site na mapupuntahan ko. Isa pang gusto kong matanggal ay ang yosi. Napakahirap kasing mag-isip na wala nito. Dapat ay merong magandang alternative para tuluyan ko nang hindi hanapin. Sex? Pwede...

Can't View my Blog -

Dont' know what happened but I can't view my blog with the current post. I can post a neww one though. I need to check this when I have time.

First Synchro on ST -

The long wait is over. We had it synchronized last night at 5 MW (base load at 150MW). The steam turbine got its first synchronization with the grid for the first time. This project is using 3 EK-13E2 turbines. Two of them for the gas (open cycle) and one for the steam (combined cycle). The gas turbines have been commissioned and running for a year now. I've been here for two months and working on the boiler section of the steam turbine. It has been fun for me. My first project was a mess. This one is quite good. At least I am involved in one of the areas.

We had a celebration at 5am with champagne, bread and fruits plus cigar (not a first fire though). It was really fun.

Bisyo Ng Bisyo, Walang Opisyo -

May bagong dating akong kasamahan sa trabaho galing ng Malaysia. Magaling makipag-usap sa mga tao. Halos lahat ay kinakausap nya. Ok na sana ito. Kaso, mahilig manghingi ng yosi. Minsan na nakasabay nya ako sa pagyoyosi, kinausap ako kesyo kumusta ang site, saan daw ba ako galing na site dati blah-blah. Maya-maya lang, nanghingi ng yosi. Napansin ko na ganito palagi ang istilo nya kahit sa iba ko pang kasamahan. Minsan na nanghingi uli ng yosi, gusto ko na sana barahin. Tangina ka! Pareho lang tayo sumusuweldo, ayaw mong bumili? Gago ka pala eh! Kaso, nagtimpi na lang ako. Kapag feeling kong manghihingi uli siya, umaalis na agad ako. Bahala na ibang tao dun na magbigay sa kupal na ito. Magbibisyo tapos ayaw bumili.

Nahuli kasi ng tatay ko ang kuya ko noong nag-aaral pa kami. Ayaw na ayaw ng tatay namin na nagbibisyo habang nag-aaral dahil nga ang katuwiran nya, pera nya ang ipinambibili namin. 'Bisyo ng bisyo, walang opisyo! Huwag magbibisyo kundi rin lang kayo nakatapos at may suweldo na'. Kaya ngayon, galit ako sa nagbibisyo na sumusuweldo naman pero ayaw bumili. Baka nga mas malaki pa ang sahod sa akin ng hayup na yun eh.

Back To Reality -

Nakauwi na ang mag-iina ko kahapon pabalik ng Pilipinas. Maayos naman silang nakarating hanggang bahay at tumawag para sabihing ok naman sila. Umuwi ako kagabi sa apartment. Wala ang makukulit na bumabati at humahalik sa akin pag ako ay dumadating. Walang asawa na humahalik sa akin. Walang mga naghahabulan (maluwag kasi ang sala), walang nagsisigawan, walang naglalaro, walang nanonood ng palabas ng cartoons sa TV, walang nagluluto, walang kausap. Tahimik ang paligid. Oo nga, mag-isa na naman ako. Parang gusto ko maiyak. Mabigat ang aking pakiramdam. Parang may bara sa lalamunan ko. Mahirap din pala ang makikita mo sila pansamantala tapos bigla din mawawala at matagal uli na di mo makikita. Alam ko nag-enjoy sila dito lalo na ang dalawang chikiting ko. Halos nagbababad sila sa swimming pool dito. Noon ko nga lang nagamit ang swimming pool simula nung dumating ako dito. Ngayon, siguradong mababakante na naman ito. Mabuti nga at hindi nataon na nag-uulan. A week ago, panay ang ulan dito at sabi nga nila ay start na daw ng rainy season. Bumabaha pa naman ang part ng city pag umulan ng malakas. Traffic. Kumain akong mag-isa. May mga tira pa kami nung nandito pa sila at yun na lang ang ipinainit ko. Nagluto na lang ako ng bagong kanin.

Matutulog na sana ako nang may mapansin akong papel sa ibabaw ng lamesita sa gilid ng kama. Love note ng aking asawa at ng panganay ko. Lalong sumidhi ang aking pangungulila. Ah, pasasaan ba at makikita ko ulit sila.

Sana lang ay hindi ako magtagal dito at makauwi na din. April dapat ang uwi ko pero sabi ng lead namin ay baka daw ma-extend ang trabaho ko dito hanggang June. Gawa na nga ang visa ko at June ang expiration. Iniisip ko na lang na matatapos din ito.

Spending Time Together -

Sa wakas ay nakarating na din sa Ho Chi Minh, Vietnam ang aking maybahay at dalawang chikiting. There were no incidents. Sa airport sa Pinas huling nag-text ang misis ko. Two hours lang naman ang biyahe papunta dito. Apat na oras na ay wala pa siyang update kaya tumawag na ako sa apartment. Ayun at na-confirm ko na nandoon na nga sila. Nagmadali ako sa pag-uwi (meaning, di na ako nag-overtime) at masaya nila akong sinalubong. Nakapag-swimming na sila sa pool pagdating ko. Mababaw kasi yung pambata kaya naaliw sila. Five days lang sila dito kaya kailangan nilang sulitin. Bago kami nagpunta ng city kanina, naligo muna kaming lahat sa swimming pool. Ayaw pa sana umalis ng panganay ko kaya lang ay may lakad nga kami sa city. May shuttle ang apartment every hour kaya walang problema sa sasakyan. Una naming pinuntahan ang Ben Thanh market. Medyo mainit sa loob kaya medyo nagluluko ang panganay kong si Coleen. Di tuloy kami makapaglibot ng maayos. Bumili na lang ang asawa ko ng konting mga preserves. Pinuntahan din namin ang isang department store named Parkson. Bumili lang kami ng konting makakain sa apartment. Dito na din kami kumain ng pananghalian. Mainit ang panahon kaya nakakapagod maglakad. Sa likod ng Parkson ay ang Opera house na parang yung sa France. Di pa namin napuntahan ang ibang lugar dahil pagod na kami. Nagpapakarga kasi itong si Coleen kahit ang bigat-bigat na. So, ayun..

It's Like Magic -

In a week time, makakasama ko na ang aking pamilya. Di ko masabi kung bakasyon ba sa kanila ito o kung ano. May trabaho kasi ako at sila ay nasa apartment lang at naghihintay. Di kasi pwedeng mag-leave lalo na at nasa commisioning stage kami ngayon. Nasabihan ko naman na ang misis ko kung ano ang dapat nyang gawin habang nandito sila ng mga bata. Ok naman sa kanya ang ganitong set-up. Sana lang ay mag-enjoy sila kahit papano. Malapit naman ang city at may shuttle bus ang apartment (30 minutes). Kailangan nga lang na kasama nila ako pag sila ay pupunta ng city. Mga barubal kasi mga driver. Walang humihinto kahit may tumatawid. Dalawa pa naman ang akay-akay nya. Baka madagit eh. Mahirap na. Meron ding swimming pool sa loob ng apartment para sa matatanda at sa mga bata kaya kahit papano, hindi sila maiinip. Mamimili na nga ako ng mga lulutuin nya eh. May mga karne pa naman ako at dadagdagan ko na lang plus mga sangkap. I can’t wait to see them here. Makakalabas na din ng bansa ang bunso ko. Yung lang kasing si Coleen ang nakarating dati sa US dahil wala pa ang bunso. Dalawang buwan yata ang misis ko doon. Wala siya suweldo ng isang buwan. Ako ang nagpasuweldo sa kanya. As a matter of fact, doon namin ginawa si Jacob, hehehe. Itong picture ay kuha sa labas ng window ko. May swimming pool na pangbata kaya masaya.

Bad hungry day -

Dahil sa tuluy-tuloy ang trabaho namin sa control room, kailangang may maiwan para magbantay at ako ang natoka. May mga pagkakataon na nagpapatulong ang process guys sa mga figures sa graphics display pero wala namang major concerns. Halos isa’t kalahating oras na ako doon bago may bumalik. Medyo nakakaramdam na ako ng gutom. Ang lead pa namin ang pumalit sa akin. So ayun, ako naman ang pinapunta ng office. Doon kasi kami kumakain ng mga orders naming ulam.

Pagdating ko doon, malinis na ang mga lalagyan. Nagtanong ako kung nasaan na ang mga order na food. Pinuntahan ng admin namin at lahat nga ay consumed na. Medyo nag-init ng konti ang aking tenga. Tangina sa loob-loob ko. May kumain ng inorder ko. Ok lang sana na hingin na lang kesa sa kainin ng hindi nagpapaalam. Mahirap din kasing ma-trace kung sino ang kumakain na hindi nagbabayad dahil marami kami at sabay-sabay halos kung kumain (may ilan na nakatoka kaya after 1 hour pa makakakain, katulad ko). Pagtingin ko sa orasan ko, halos 2:30pm na. Tsk tsk tsk. Nag-order uli ng pagkain ang admin pero di ko alam kung anong oras makakabalik ang driver. Nahihilo na ako sa gutom, hehehe.

Chain Reaction -

Naikuwento na rin ng kaibigan kong si Jay ang tungkol dito pero ngayon ko lang napagtanto ang kanyang kuwento. Dito kasi sa office namin sa site ay ganoon din ang siste. Yung mga nakabukas na tea bags at nakalagay lang sa garapon, mga basong ginamit na di ko alam kung nahugasan bang mabuti, mga kutsarita at kutsara na nakalagay lang sa lalagyang baso na bukas buong magdamag. Sa ganitong sistema, prawn nga naman (este prone pala) sa mikrobyo ang mga ito. Papaano nga naman kung ang huling humawak doon sa mga kutsarita o tea bags ay may sakit? Tapos ikaw naman ang susunod? Tsk tsk. Uso pa naman daw ang diarrhea (diarhoea) ngayon dito. Kaya palagi ako naghuhugas at gumagamit ng alcohol.